दिन सकौँ गर्न सकौँ

मंगलबार , साउन ३१, २०७९
भर्खरै
  •     जाँदाजाँदै उसले अनुरोध गरेको थियो
  •     मेरो लास माथि माटो चढाउन आउनेलाई मेरो हात देखाई दिनु
  •     अनुरोध ! एक बिश्वविजेताको !
  •     हो, अब परिस्थितिले आदेश दिनसक्ने अवस्थामा थिएन ऊ
  •     किन यस्तो लाचारी ? बिश्वबिजेता सेनापतिको ?
  •    युद्ध नसामा बग्दथ्यो उसको, सोचमा सँधै विजय सल्बलाई रहन्थ्यो
  •     बल पराक्रमको धनी, रिपुमर्दनको शोख, बिजयोन्मादमा गर्जदा काँप्थे शत्रु
  •     तर यो लाचारी !
  •     धेय थियो सम्पूर्ण धरतीको अधिपति हुने, एकछत्र मालिक हुने
  •     जित्यो, जित्दै गयो र अन्तयमा सोच्न बाध्य भयो
  •     अभिलाषा र आवश्यकताबिचको सानो अन्तर बल्ल बुझ्यो
  •     ज्ञान प्राप्तिमा यो ढिलाइ किन ? गम्य हुन कठीन कुरा के नै थियो र ?
  •     भलै अन्तिम अवस्थामा बुझ्यो, तर बुझ्यो उसले बरा !
  •     बोध त भयो, महानता फगत जमिन माथिको विजयमा छैन भनेर
  •     आवश्यकता छ हात जमिनको टुक्रामा नै सीमित हुन्छ भनेर
  •     महापराक्रमी र बलबान त समय हो
  •     अनुरोध गर्‍यो, लासमाथि माटो छर्न आउनेलाई हात देखाईदिन
  •     महानता दर्शाउँदै, विश्व विजेता सिकन्दर खाली हात नै धरती छाडेर जाँदैछ
  •     उदयचलदेखि अस्तयचलसम्मको भूपतिले केही लिएर गएको छैन
  •     सबै छाडेर जाँदैछ, यहीँ यसै धर्तीमा
  •     महानता ऊ बिश्वबिजेता बन्नुमा थिएन
  •     महानता मानवमात्रलाई एक पाठ सिकाएर जानुमा थियो
  •     मुट्ठी बाँधेर जन्मनेहरु मुट्ठी खोलेर जान्छन्
  •     दान, परहित परोपकार बन्दमुट्ठिबाट सम्भव छैन
  •     त्यतिबेला कलिङ्मा कतै आँसु खसेका थिएनन्
  •     खसुन कसरी ? आँसु झार्न रसिएका आँखा हुनुपर्छ, भित्र संवेदनाले भरिएको छाती   हुनुपर्छ
  •     आँखा त मार्ग मात्र हो आँसुको, श्रोत त छाती नै हो
  •     जब मूल नै मरुभूमी भएपछि बर्षात्को आशा नै कहाँ रह्यो
  •     कुनै न कुनै सूत्रबाट, कुनै न कुनै आधारबाट लासमा बदलिएका ती मानवसागर मध्ये
  •     नातालाई केन्द्रिकृत गरेर अँगाल्ने कसलाई ?
  •     रोए पनि आँसु पुछ्ने कसले ? आँसु पुछिदिने कुनै हात पनि त बचेका थिएनन्
  •     बुढा शरीर त केवल श्वास मात्र फेरिरहेको थियो, हृदय त ढुंगो बनिसकेको थियो
  •     ढुंगोबाट बर्षात् भला कहिले हुन्छ र !
  •     मानवलासहरुको माहासागरको मध्यमा उभिएको थियो चण्ड
  •     लासहरुका मौन चित्कारले विजय दुन्दुभीका आवाज निलिदिएका थिए
  •     वृद्ध ओठका सस्केराहरुले लालपताकाहरु फहरिन बन्द भएका थिए
  •     रगतले लत्पतिएका हातमा बिजयी तरबार भारी भयो, खस्यो र एक झन्कार निकाल्यो
  •     शून्यताले त्यो झंकारलाई पनि निलिदियो, तर हृदयलाई त्यसैले चिर्न थाल्यो
  •     अट्टहास भयभीत पर्ने साधन, हुकुम जमाउने अस्त्र, तर को माथि ? लास माथि ? फलतः
  •     विजय  अट्टहास बनेर ओठबाट निस्कन सकेन
  •     राज्य माटोको टुक्रा होइन् शासन माटोको टुक्रामा गरिन्न
  •     शासित हुने त मानव नै हुन्, ऊ जस्तै, हाडछाला युक्त जीव, विवेकयुक्त प्राणी
  •     लासले झुकेर कुर्नेस गर्दैन
  •     मस्तिष्क सोच्न बाध्य भयो, के माथि विजय प्राप्त भयो भनेर
  •     चण्ड जण्ड अन्य ग्रहबाट आएको प्राणी थिएन्
  •     यसै माटोको हिस्सा थियो, यही धर्तीको पानी मिसिएको थियो रगतमा
  •     चिसिएर बसे ढुङ्गामा पनि काइ पलाउँछ, ऊ त तातो थियो हृदयधारी मानव
  •     जब विवेक पलायो तब मन भटकियो, आनन्दहीन भयो, बेरस भयो
  •     काँप्न थाले हृदय, विजेता क्षणभरमै कायर भयो, निरिह देखियो, ओठ तालु सुक्न थाले
  •     जान्यो, रगतले प्यास मेटिदैन भनेर
  •     हृदयको आकूलता, मस्तिष्कको ब्याकूलतामा आत्मा जल्न थाल्यो
  •     अनायास ओठ बर्बराए शान्ती देही….. शान्ती देही
  •     पश्चात् यात्रामा निस्के शान्ती खोज्दै
  •     यहीँ आए, बुद्धजन्म भूमिमा, चारकिल्ला बाँधेर चीनो छाडेर गए सम्राट अशोकले
  •     जीवन हिसाब होइन्, दुई दुना चारको पाठ हमेसा रटिँदैन
  •     तर जीवन हिसाबसँग पनि जोडिएको छ, अंकको सुरुवात भन्दा अगाडि र पछाडि शून्य नै छ
  •     हाम्रा पुर्खाले शून्यलाई त्यसै आदिमा राखेका होइनन्, न त अन्त्यमा
  •     सुरुवात् शून्यबाट नै हुन्छ र अन्त्य पनि शून्यमा नै
  •     शून्यको यो हिसाबमा हामी आफैलाई चलाख घोषित गर्दै आजीवन गणना गरिरहन्छौ
  •     बिर्सिएर, महापण्डितको अनमोल वचन, “म शून्यमा शून्य सरी बिलाएँ”
  •     खगोल नै शून्य छ भने हाम्रो अस्तित्वको गणीतिय मान के ?
  •     अस्तित्वमा आएर अरबौँ खरबौँ बिलाए
  •     ती मध्ये केही नाम स्तुतिय छन्, बन्दनिय छन् प्रातःश्मरणीय छन्
  •     मुट्ठी खोलेर गएका थिए, मानवमात्रलाई दिएर गएका थिए त्यसैले स्तुतिय बने, बन्दनिय बने
  •     प्राप्तिको सतह चिल्लो चिप्लो हुन्छ, महानता त्यसमा टासिन या अडन सक्दैन
  •     दानी रहिमले नजर झुकाउँदै दान गर्थे, नजर झुकाउनुको कारण खोल्दै भनेका थिए

देनहार कोए और है जो देवत दिन रैन
लोग भरम हम पर धरो ता सो निचो नैन

  •     यहीँ लिएर यहिँकालाई दिने हामी मानव सभ्यताका बिचका कडिलाई दिँदा के को गर्व
  •     बलवान समयले शाशक गर्नेहरु निलिसकेको छ, हामी मध्ये कोहीलाई नै नेतृत्व, जिम्मेवारी
  •     र कार्यभार सुम्पेर
  •     तिनीहरूले बुझ्न जरुरी छ आजको आवश्यकता, आजको माग,
  •     अब गर्जो टारेर मात्र पुग्दैन, दिगदिगान्तलाई अटल हुनेगरि केही दिन नितान्त आवश्यक छ
  •     निश्चय गर्नु छ तिनले, दिन सकौँ गर्न सकौँ
  •     दिनसकेमा नै भविष्यमा स्तुत्य होलान्, बन्दनिय होलान्, नत्र प्रकृतिजन्य शून्यको हिसाब
  •     चलिरहन्छ
  •     समय चिन्तनाले यही दर्साएको छ ।

Post Comment